از آنجا که در سیستم حاکمیتی ایران تنها یک مجلس تعریف‌شده، بسیاری از تصمیم‌گیری‌های مجلس شورای اسلامی از موارد کلان به تصمیمات خرد و براساس منافع محلی و منطقه‌ای معطوف شده است. بنابراین درحالی‌که شبکه ریلی کشور و همچنین میزان ساخت بزرگراه و آزادراه‌ها به شدت از اهداف توسعه‌ای عقب مانده، هر سال توسعه راه روستایی تبدیل به چالش اساسی در مجلس می‌شود. درواقع باید این امکان به وجود ‌آید که برای منابع محدود کشور با توجه به ضرورت، نیازمندی و اولویت برنامه توسعه‌ای تعریف شود. شاید اگر شبکه راه‌آهن توسعه‌یافته‌ و گسترده‌تری در کشور احداث شده بود یا بزرگراه‌ها گسترش بیشتری پیدا کرده بود، نیاز به راه روستایی کمتر می‌شد. همچنین اگر پوشش اینترنت و تلفن همراه در کشور به گستردگی کامل نزدیک می‌شد، نیاز به تردد در جاده‌های روستایی کشور نیز کاهش می‌یافت.  باید اذعان کرد افراد کمی وجود دارند که دانش جامع و کاملی از دلایل کمتر برخوردار بودن و محرومیت برخی مناطق روستایی کشور داشته باشند و اولویت توسعه روستایی را بدانند. بسیاری این دانش را نیاموخته‌اند و گزارش‌های این‌چنینی جز در موارد نادر تولید نمی‌شود؛ حتی گزارش‌های محدود تولیدشده نیز بعضا مطالعه نمی‌شود. اگر تصمیم‌سازان این قبیل طرح‌ها، شناخت حداقلی از مناطق روستایی و مشکلات آن داشتند، به جای پافشاری بر طرح توزیع قیر رایگان سراغ تصویب پروژه‌های تامین آب آشامیدنی برای مناطق روستایی می‌رفتند. معضل بعدی مناطق روستایی اشتغال است که البته بخشی از این مشکل نیز به کمبود آب و عدم امکان فعالیت کشاورزی و دامداری برمی‌گردد. همچنین کارآفرینی روستایی در کشور مورد کم‌توجهی قرار گرفته و آمایش سرزمین نیز در کشور به درستی پیاده نشده است. تمرکز فعالیت‌های اشتغال‌زا، کارخانه‌ها، صنایع کوچک و متوسط و مراکز خدماتی در نقاط مشخصی بوده و در پهنه وسیعی از کشور این سرمایه‌گذاری انجام نشده است، معضل بعدی روستاهای کشور نیز نبود امکانات اولیه همچون مدرسه و درمانگاه و... است. جمع تمام این موضوعات باعث شده است تا روستانشینان بسیاری به دنبال کار مهاجرت کنند. در این شرایط طرحی همچون توزیع قیر رایگان سر از مجلس در می‌آورد و به اسم توسعه و حمایت از روستاییان تصویب می‌شود؛ اما همگان می‌دانند که در نهایت نیز روستاییان از این یارانه عظیم بی‌نصیب می‌مانند.